Mariëlle van der Zee werkt sinds zes jaar bij Bloezem Zorg Thuis als verpleegkundige in de wijk. En nog elke dag stapt ze met plezier in de auto om haar cliënten te bezoeken. Ze werkt in het wijkteam Dronten, vooral met oudere mensen die zorg nodig hebben. “Ik vind het superleuk werk,” vertelt ze. “Het werk is afwisselend en betekenisvol. Ik voel me vrij, maar nooit eenzaam. Het is totaal anders dan ik vooraf had verwacht.”
Voordat ze bij Bloezem kwam, werkte Mariëlle vijftien jaar in de psychiatrie. “Ik stond veel op een gesloten afdeling, acht uur per dag met dezelfde mensen,” blikt ze terug. “Dat is totaal niet te vergelijken met mijn werk nu, in de wijkverpleging. Hier is de zorg veel breder: van steunkousen aantrekken en ondersteuning bieden bij de algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL) tot verpleegtechnische handelingen zoals stomazorg, katheterzorg, zuurstof of antibiotica via het infuus.
We hebben geen specialistisch team, dus we bieden eigenlijk alle vormen van zorg. Dat maakt het werk juist zo leuk. Je komt niet alleen voor een handeling, maar echt voor de persoon die zorg nodig heeft.”
Een nieuw pad
De overstap naar de wijkverpleging kwam toevallig op haar pad. “In de psychiatrie waren veel reorganisaties en bezuinigingen. Ik voelde me er al een tijdje niet meer op mijn plek. Toen kwam een overbuurvrouw – die destijds bij Allerzorg werkte – met de suggestie om eens met haar mee te lopen.
Eerst twijfelde ik. Ik had al zo lang geen verpleegkundige handelingen meer gedaan. Maar al na één ochtend meelopen was ik om. Ik wilde meer en solliciteerde. En na zes jaar vind ik het werk nog steeds net zo leuk.”
Werk dat niet voelt als werk
Mariëlle bezoekt gemiddeld tien tot vijftien cliënten per dag. “Ik doe ochtend- of avondroutes. Na afloop werk ik de administratie bij, bestel ik materialen of overleg ik met artsen en andere zorgprofessionals die betrokken zijn bij onze cliënten.
Het werk is best druk, maar ik voel me bevoorrecht dat ik dit werk mag doen. Het voelt namelijk nooit als werk.”
Vrijheid en verbinding
Aanvankelijk dacht Mariëlle dat de thuiszorg een eenzaam beroep zou zijn. “Ik dacht dat ik er alleen voor zou staan, omdat je als verpleegkundige alleen naar patiënten gaat. Maar niets is minder waar. Ik voel me bij Bloezem nooit alleen. We dragen het werk echt als team.
Ik woon in Swifterbant en werk veel in Swifterbant en Biddinghuizen. Ons kantoor is in Dronten, dus daar kom ik zelf niet dagelijks, maar de mogelijkheid is er wel. Ik weet altijd wie er aan het werk is als ik even wil overleggen of mijn verhaal kwijt wil. En op teamoverleggen zien we elkaar ook.”
Mensen en hun verhalen
Vrijwel elke cliënt laat een indruk achter bij Mariëlle. “Achter elke steunkous en achter elke wond schuilt een levensverhaal,” zegt ze. “Doordat je bij mensen thuiskomt, soms jarenlang, bouw je echt een band op. Mensen delen veel met ons. Dat vind ik bijzonder: dat ze op je kunnen bouwen en je toelaten in hun leven.”
Haar aandachtsgebied is palliatieve zorg, iets wat haar diep raakt. “In gesprek gaan over wat mensen nog willen, en wat niet meer, dat vind ik zo waardevol. Je helpt iemand de regie te houden over het einde van zijn of haar leven. Door daar open over te praten, kun je als verpleegkundige veel rust creëren – voor de cliënt én voor de naasten.
Ook bij mensen met chronische aandoeningen, zoals COPD of dementie, probeer ik al vroeg het gesprek aan te gaan. Wat betekent dit voor jou? En hoe zie jij de toekomst?”
Een beroep dat blijft passen
De keuze voor de verpleging maakte Mariëlle al op jonge leeftijd. “Ik was acht toen ik geopereerd werd en een paar dagen in het ziekenhuis lag. De verpleegkundigen die toen voor mij zorgden, maakten veel indruk op me. Ze waren zo vrolijk, gezellig en hartelijk. Sindsdien wist ik al zeker dat ik ooit verpleegkundige zou worden. En verpleegkundige zal ik ook altijd blijven.”